In de lange reeks natuurdocumentairespeelfilms is Oceans de nieuwste aanwinst. De makers van Microcosmos (tot dino’s uitvergrootte insecten) en Travelling birds (vogels over de hele wereld) duiken nu letterlijk in zee. Dat levert uiteraard een aantal prachtige beelden op. Hierboven zie je een school vissen die ineen soort bolformatie zwemt. Het blijft een natuurdocu zonder doorlopend verhaal, maar wel met een thema: leven in zee. Dat levert fraaie scenes op met kwallen, schildpadden, krabben en de majestuezue walvissen die altijd indruk maken.

Het belerende vingertje (zorg voor de natuur) is wat te nadrukkelijk aanwezig, maar dat schijnt sinds Al Gore een verplicht ingredient van zulk soort films. Gelukkig is het grootste deel van de filmw el indrukwekkend en was je zonder de waarschuwing ook wel tot de conclusie gekomen dat de oceanen de moeite waard zijn om te beschermen.

6/10

22 april 2010

De Amerikanen zijn druk bezig hun Irakfrustraties van zich af te filmen. Er waren al een paar films over dit onderwerp dat toch een paar jaar taboe was, maar nu lijkt alle schroom verdwenen. In deze film van Paul Greengrass (die zich gelukkig redelijk inhoudt met zijn karakteristieke onrustige beelden) blijkt dat de ware strijd zich binnen de Amerikaanse gelederen afspeelt. Soldaat Matt Damom is met zijn makkers op zoek naar de Massavernietigingswapens. Ze krijgen steeds informatie van de inlichtingendienst die niet blijkt te kloppen.

Matt Damon vermoedt dat er meer aan de hand is en wordt al snel als een speelbal heen en weer gegooid tussen twee partijen binnen het leger. Op zich interessant, maar al snel rent, schiet en springt Damon toch weer als een incarnatie van Jason Bourne door de puinhopen van Irak om in zijn eentje alles op te lossen. Het drukt de diepere lading van de film naar de achtergrond en zorgt ervoor dat je al bij het verlaten van de bioscoop nauwelijks een idee hebt waar deze film ook alweer over ging. Een 13-in-een-dozijn-film zonder echt imponerende scenes.

6/10

15 april 2010 

De butler heeft het gedaan! Gerard Butler heeft ons aller ‘vriendin’ Jennifer Aniston in de kofferbak gestopt. Dat is de scene waar deze film mee begint. Een scene die zich later ongeveer halverwege het verhaal blijkt af te spelen en tot waar de film nog het kijken waard is. Butler is een premiejager zoals we die voornamelijk uit westerns en Lucky-Luke-strips kennen. Hij krijgt de opdracht Jennifer Aniston op te pakken omdat ze niet is komen opdagen op een rechtszaak rond een verkeersovertreding. De normaal gesproken narrige en alcholholistische en altijd in geldnood zittende Butler verkneukelt zich want… Aniston is zijn ex waarmee hij nog een paar appeltjes te schillen heeft.

De film doet denken aan Mr. and mrs. Smith, maar die bleef langer leuk had betere actie en sterkere grappen. Hier zitten een paar momenten in dat je een beetje moet grijnzen, maar de meeste grappen vallen dood door een compleet gebrek aan timing bij Butler. Waarbij aangetekend mag worden dat de grappen ook al niet erg sterk waren toen ze in het script stonden. Een humorfilm zonder goede grappen is een regelrechte mislukking en daarom mogen ze van mij een prijs op de hoofden van de filmmakers zetten!

Komt nog bij dat de film rare hiaten vertoont en soms volstrekt voorbij gaat aan iedere logica. Waarom neemt Butler met minder geld genoegen om te gokken in het casino? Waarom zet Butler het op een zuipen en laat Aniston achter in het hotelletje. Hoe weten de criminelen waar de tipgever uit het begin van het verhaal is? Hoe komt de crimineel de opslagplaats binnen? Wat doen die volstrekt absurde en daarom tenenkrommende bijfiguren in het verhaal? en waarom praten de twee boeven als Einsteins, maar gedragen ze zich als Bassie en Adriaan? Enzovoorts enzovoorts. The bounty hunter is een enorme mislukking waarin alleen Aniaton die of op huizenhoge hakken of op blote voeten (ook al zoiets vreemds) rondloopt, de moeite van het bekijken waard is.

3/10

Release 1 april (en dat is nog de grootste grap)

Het zal je werk maar zijn. Woody Harrelson en Ben Foster zitten bij het leger. Maar niet om te vechten, of om bommen te ruimen. Nee, ze moeten de nabestaanden van overleden soldaten op de hoogte brengen. Het is psychisch zwaar werk. Iedereen reageert anders. De ene begint te schelden, de ander valt helemaal stil en alles waat daartussen zit. Een van de regels voor deze job is dat je nooit emotioneel betrokken mag raken en dus nooit nabestaanden moet aanraken. Je ratelt je standaardzinnen met informatie en de slechte boodschap af en gaat dan voorzichtig weg. "Het leger neemt nog contact met u op".

We zien hoe beide mannen op een heel andere manier met het werk omgaan en hoe Ben Foster toch contact zoekt met een nabestaande omdat dat voor hem het beste blijkt te werken. Tegelijkertijd zien we hoe beide mannen de opgekropte spanning van hun werk waarin je dag en nacht paraat moet staan afregareren met vrouwen, ddrank en knokpartijen. Een sterke film waarin Harrelson voor de verandering eens geen gek typetje speelt en nog steeds blijkt te kunnen acteren. 

Release 25 maart

7/10

Dramatisch, hard, grauw, demoraliserend en toch hoopgevend. The Road is een van de krachtigste films van de laatste maanden. Het eenvoudige verhaal van een vader en zijn zoon na een enorme wereldramp is van een bedriegelijke eenvoud. Er zijn nauwelijks mensen meer op aarde, er groeit niets en uit pure nood zijn sommige mensen kannibalen geworden. Ook mensen die geen vader of moeder zijn, begrijpen met welke verantwoordelijkheid en onrust je dan voor je kind gaat zorgen. Viggo Mortensen speelt grandioos als de man met ziekte onder de leden die alles doet voor zijn zoon en zelfs zijn laatste kogel wil gebruiken om zijn zoon dood te schieten als het nodig is en ze gepakt zullen worden. Tegen een grauw decor van afgebrande huizen en temidden van asregens zoeken ze een route naar het zuiden waar het warmer is.

Het acteerwerk is grandioos, de felrealistische beelden maken een ongeevenaarde indruk op de kijker en slepen je compleet het verhaal in. Temidden van alle ellende en enge scenes zit er spaarzaam een sprankje hoop. Een insect dat is blijven leven. Een ontmoeting met iemand die ook tot de goeien behoort. Langzaam merk je het verschil in benadering van de buitenwereld tussen vader en zoon. The road is een razend knappe film naar een ook al erg goed boek. Ik was er helemaal weg van.

Release 18 maart

9/10

Millennium 1 was briljant, deel twee was ietsje minder en drie valt zelfs tegen. Ondanks de nog steeds steengoede karakters wil dit derde deel maar geen spanning krijgen. Je twijfelt nooit aan de uitslag van de rechtszaak tegen Lisbeth die centraal staat in dit deel. Het derde boek was toch al een beetje vreemde eend in de bijt met extreem veel karakters en een soort Grishamachtig rechtbankplot en de verfilming maakt het er niet beter op.

Er is te veel gesneden in de karakters, het ziet er uit alsof het met minder geld en te snel gemaakt is en daardoor is dit zeer zeker niet de grote finale waar iedereen op hoopte. De trilogie had drie knappe films op kunnen leveren, maar het blijft bij anderhalve goede film. Ik weet niet wat het Zweedse woord voor jammer, is maar het zou hier wel op zijn plaats zijn.

6/10

Release 18 maart   

Er was lang sprake van dat deze film niet in heel Nederland te zien zou zijn. Als in een sprookje leefden de filmmaatschappij en de bioscoopeigenaren toch nog lang en gelukkig, want de film is in heel wonderland, eh Nederland te zien.

De eigenzinnige Tim Burton heeft met een groot budget de animatiefilm van Walt Disney nog een keertje overgedaan. Er is een ander omlijstend verhaal, Alice is wat ouder, er is hier en daar een wild beest toegevoegd en de rol van de gekke hodenmaker is wat vergroot omdat Johnny Depp hem speelt, maar verder is het behoorlijk zoals ik het me herinner.

Natuurlijk ziet het er wel wat extravaganter uit. Er zijn vogeltjes die kroonluchters in de lucht houden en paardenschommelvliegen, maar het geheel ademt een ietwat druilerig sfeertje, terwijl het juist meer een psychedelische kant op had gekund. Johnny Depp kan geen fout doen bij zijn vele fans, maar persoonlijk vind ik hem ook hier weer te vreemd doen. En als je dan steeds een vraag opwerpt over een raaf en een bureau… laat dat dan ook ergens toe leiden.

Qua 3D is dit weer een film van de nieuwe stempel. Veel diepte en weinig dat naar je toe komt stuiteren, op een enkele uitroltong na. Jammer dat de ondertiteling zo ver voorin staat, daardoor moet je steeds opnieuwe scherpstellen. In Avatar zag de wereld er mooier en geloofwaardiger uit, maar Alice is ook helemaal niet slecht. Zeker de eerste ontdekking als Alice door het gat valt en een losstaande deur uitkomt is bijzonder fraai.

Toch is Alice niet helemaal in het Wonderland dat ik gehoopt had. Het voelt iets te vertrouwd en is net wat te gek op een neerslachtige manier. Een mooie film, maar geen wondermooie

.7/10

Release 10 maart

Deze film heeft heel lang op de planken gelegen en zou oorspronkelijk al driekwart jaar geleden uitkomen. Het is standaardhorror materiaal, met een scene die in je hoofd blijft hangen en die waarschijnlijk de pitch was voor de hele film. Waarschijnlijk is de schrijver naar de producent gegaan met de woorden: denk je eens in… ouders die hun lieve dochtertje in de over proberen te stoppen…

Het is een krachtig beeld, voor een verder weinig indrukwekkende maar ook zeker niet heel slechte film. Renee Zellweger is de hulpverleenster die Zaak 39 op haar bordje krijgt. Een meisje dat heel slecht behandeld wordt door haar ouders. Ze gaat er naartoe en merkt dat er veel aan de hand is. Als kijker zie je dat er nog meer aan de hand is. Een paar goede schrikeffecten zorgen voor een redelijke film die zich prima leent voor dvd.

6/10

release 18 maart

Op deze verkiezingsdag een film over de politieke betekenis van sport. Clint Eastwood die als een razende films maakt – en gelukkig maar, want ze zijn allemaal goed en de man is al flink op leeftijd – weet ook nu weer de juiste snaar te raken. In een knappe mengeling van de biografische film en de sportfilm krijgen beide genres net een beetje meer inhoud. We zien hoe Nelson Mandela net president geworden is van Zuid-Afrika en blank en zwart probeert te verenigen. Een van de middelen die hij daarvoor inzet is het nationale rugbyteam de Springbokken. Het WK is in zijn land en als hij het van oudsher door de blanken bejubelde en door zwarten verketterde team in de harten van alle Zuidafrikaners weet te krijgen is het land weer een stapje dichter bij verbroedering.

Ja, het is een zoete film waarin op een kleine opmerking na over het gezinsleven van Mandela na, een heilige geportretteerd wordt. Gelukkig hebben we Morgan Freeman om dat suikerzoete imago te spelen. Hij brengt Mandela zo knap tot leven dat je af en toe vergeet dat je niet echt naar Nelson Mandela zit te kijken. Die Oscarnominatie is dik verdiend en als Freeman niet al een keer gewonnen zou hebben, had hij er voor deze rol dat beeldje gekregen. Matt Damon speelt de aanvoerder van het blanke (op een excuuszwarte na) rugbyteam, hij is flink gespierd maar maakt verder niet heel veel indruk. De beste scenes zitten vooral in de momenten waarop het rugbyteam goodwill aan het kweken is in de townships en waar je merkt dat ook de blanke spelers daar plezier in krijgen. Heel verrassend is de film niet, maar je verlaat met een blij gevoel de zaal.

7/10

Release 4 maart

Op een klein stationnetje, ‘s morgens in de vroegte… Wat dit kinderliedje te maken heeft met de grote Russische schrijver Tolstoj, zie je aan het einde van de film.

Deze biografische film over Tolstoj verhaalt alleen over het laatste deel van diens leven. Het deel waarin hij rijkdom afzwoor omdat bezit wijsheid in de weg zou staan. Het deel ook waarin hij steeds geloviger werd, ook al zie je daar bijna niets van in de film. Met veel gevoel voor aandacht wordt het Rusland uit die tijd neergezet. Tolstoj zelf twijfelt tussen zijn volgelingen en  zijn vrouw. Moet hij zijn bezit weggeven of moet de erfenis naar zijn vrouw en wie probeert hem waarom te beinvloeden? Bovendien is Tolstoj zelf helemaal niet zo overtuigd van zijn leer. Goed, hij heeft wel eens wat geschreven, maar sommige dingen zijn al lang geleden en daar staat hij helemaal niet meer zo achter. Een celibatair leven is zelf op zijn 82e nog niet haalbaar…

We zien het allemaal door de ogen van een groot fan, die secretaris wordt op het landgoed van Tolstoj. James McAvoy speelt knap het besef dat zijn ge-idealiseerde held fouten heeft, onzeker is en hoe hem dat tegelijkertijd menselijker maakt. Mooie film, met knap spel van Christopher Plummer als Tolstoj (wonderlijk genoeg een Oscarnominatie voor Beste Bijrol) en Helen Mirren als beste actrice voor de rol van zijn vrouw. Heel veel kom je niet te weten over het werk en de gedachten van Tolstoj, maar het verhaal dat vertelt wordt boeit genoeg en laat zien hoe de vroege roddelpers te werk ging en hoe volgelingen het imago van hun leidersfiguur beschermen.

Release 25 februari

7/10